De 3 hoogste bergen ter wereld

De hoogste bergen ter wereld hebben iets magisch. Je voelt bijna de kou en de ijle lucht als je erover leest, ook al sta je zelf gewoon met beide voeten op de grond. Toch kun je deze reuzen prima op een toegankelijke manier in je reis plannen, zonder ooit een klimtouw aan te raken.

De drie hoogste bergen liggen allemaal in Azië: Mount Everest, K2 en Kangchenjunga. Ze hebben elk hun eigen karakter, risico’s en mogelijkheden voor jou als gewone reiziger. Met de juiste voorbereiding kun je ze van dichtbij ervaren, op een manier die past bij je tijd, budget en conditie.

Mount Everest: hoogste berg ter wereld

Mount Everest is met ongeveer 8.850 meter de hoogste berg ter wereld. Hij ligt in de Himalaya op de grens van Nepal en Tibet, midden in de Khumburegio. Alleen al de naam roept beelden op van gebedsvlaggen in Namche Bazaar, de hangbruggen bij Phakding en die iconische witte top boven het basiskamp.

De eerste officiële succesvolle beklimming was in 1953, door Edmund Hillary uit Nieuw-Zeeland en de Nepalese sherpa Tenzing Norgay. Sindsdien zijn er duizenden mensen naar boven gegaan, vooral via de zuidroute vanuit Nepal en de noordroute vanuit Tibet. Het blijft een zware expeditie, geen bergwandeling. Denk aan lawines, plotselinge stormen en extreme kou, zeker boven de 8.000 meter.

Wat veel mensen niet beseffen: op de flanken van de Everest liggen nog steeds tientallen lichamen van klimmers die nooit zijn teruggekeerd. Door de kou en de hoogte is bergen vaak onmogelijk. Heftig, maar het laat goed zien hoe extreem de omstandigheden zijn. Voor jou als reiziger is dat vooral een reminder om realistisch te blijven over wat wel en niet verstandig is.

Everest ervaren zonder te klimmen

Je hoeft geen expeditieklimmer te zijn om de Everest van dichtbij te beleven. De populairste optie is de trekking naar Everest Base Camp in Nepal. Je vliegt dan van Kathmandu naar Lukla en loopt in 10 tot 12 dagen naar het basiskamp op ruim 5.000 meter, met overnachtingen in dorpen als Phakding, Namche Bazaar, Tengboche en Dingboche.

De paden zijn duidelijk en je slaapt in eenvoudige lodges, de zogeheten teahouses. De trekking is fysiek pittig, maar technisch niet moeilijk. De grootste uitdaging is de hoogte. Een goede route bouwt acclimatisatiedagen in, bijvoorbeeld een extra nacht in Namche Bazaar en Dingboche. Sla die dagen niet over om “tijd te winnen”, daar krijg je vaak spijt van.

Ben je minder van het wandelen of heb je maar een paar dagen, dan kun je vanuit Kathmandu een panoramische vlucht langs de Himalaya boeken. Je ziet dan de Everest en andere toppen als Lhotse en Ama Dablam vanuit het vliegtuigraam. Minder intens dan een trekking, maar wel een mooie optie als je met kinderen reist of beperkte tijd hebt.

Topbeklimming: kosten en voorbereiding

Mocht je toch dromen van de top, dan is het goed om de realiteit te kennen. Alleen al een klimvergunning via Nepal kost rond de 25.000 euro per persoon. Daarbovenop komen een commerciële expeditie, gidsen, sherpa’s, zuurstof, materiaal, verzekeringen en trainingen. Reken in totaal op tienduizenden euro’s.

• Vergunning Nepal (zuidroute): ongeveer 25.000 euro per persoon.
• Commerciële expeditie: vaak tussen de 40.000 en 80.000 euro.
• Voorervaring: beklimmingen van bergen als Aconcagua in Argentinië of Denali in de Verenigde Staten zijn eigenlijk een must.

Voor de meeste reizigers is een trekking naar bijvoorbeeld Tengboche of Everest Base Camp meer dan genoeg. Je loopt langs plekken als de Hillary-brug en de kloostertempel van Tengboche, ziet de top regelmatig opduiken en ervaart de sfeer in dorpen als Namche Bazaar, zonder de extreme risico’s van een echte topbeklimming.

K2: de gevaarlijkste van de drie

De K2 is met 8.611 meter de op een na hoogste berg ter wereld. Hij ligt in het Karakoramgebergte, op de grens van Pakistan en China. Qua hoogte verliest hij nipt van de Everest, maar qua reputatie is hij misschien nog indrukwekkender. De bijnaam is niet voor niets “Killer Mountain”.

De berg is veel steiler en technisch lastiger dan de Everest. Klimmers krijgen te maken met steile ijs- en rotswanden, seracs (grote ijsblokken), vallende stenen en een hoge kans op lawines. Veel alpinisten zien de K2 als de moeilijkst beklimbare berg ter wereld. Het aantal succesvolle topbeklimmingen ligt veel lager dan bij de Everest, terwijl het percentage dodelijke ongelukken hoger is.

In tegenstelling tot de Everest is de K2 geen “georganiseerde snelweg” met vaste touwen en grote commerciële expedities voor relatief onervaren klimmers. Er is geen makkelijke route en geen variant voor wandelaars. Dat maakt de berg fascinerend om over te lezen, maar praktisch onhaalbaar om zelf te beklimmen als je geen topalpinist bent.

De K2 zien vanuit Pakistan

Wil je de K2 met eigen ogen zien, dan is Pakistan je beste optie. Vanuit Islamabad vlieg je meestal naar Skardu, de uitvalsbasis voor veel Karakoram-trekkings. Van daaruit rijd je via dorpen als Askole naar de Baltorogletsjer. Hier start de beroemde trekking naar Concordia, het kruispunt van verschillende gletsjers met uitzicht op meerdere achtduizenders, waaronder de K2.

Een typische route is Skardu – Askole – Paiju – Urdukas – Goro II – Concordia – K2 Base Camp. Je bent dan al snel twee tot drie weken onderweg, met overnachtingen in tenten. De trekking is zwaar en afgelegen, maar niet technisch. Met een goede basisconditie en een ervaren lokale organisatie is het goed te doen, ook als je geen klimervaring hebt.

Voorbeelden van kortere alternatieven zijn wandelingen rond Hushe of dagtochten vanuit Skardu naar uitzichtpunten op de omliggende pieken. Je ziet dan niet de K2 van heel dichtbij, maar je proeft wel de sfeer van het Karakoramgebergte zonder meteen wekenlang op een gletsjer te hoeven kamperen.

Logistiek en valkuilen in het Karakoram

Een veelgemaakte fout is het onderschatten van de logistiek in Pakistan. In tegenstelling tot Nepal zijn er langs de Baltorogletsjer geen teahouses. Alles gaat met dragers, keukententen en eigen kampeermateriaal. Dat betekent ook dat vertragingen door slecht weer of wegcondities rond Skardu en Askole heel normaal zijn.

• Ga met een ervaren organisatie die het Karakoram goed kent.
• Plan minimaal 2 tot 3 reservemarges in je schema voor vertraging.
• Controleer of je reisverzekering trekking op hoogte in Pakistan expliciet dekt.

China biedt in theorie ook toegang tot de K2, maar die kant is veel minder ontwikkeld voor toerisme en vaak lastiger toegankelijk qua vergunningen. Voor jou als reiziger is Pakistan daarom de meest logische en haalbare keuze als je de K2 wilt zien.

Kangchenjunga: heilige reus op de grens

Kangchenjunga is met 8.586 meter de derde hoogste berg ter wereld. Het is een uitgestrekt bergmassief op de grens van Nepal en de Indiase deelstaat Sikkim. Tot halverwege de 19e eeuw dachten westerse kaartenmakers zelfs dat dit de hoogste berg ter wereld was, tot nauwkeurige metingen aantoonden dat de Everest net hoger is.

Wat Kangchenjunga bijzonder maakt, is niet alleen de hoogte, maar ook de spirituele betekenis. Voor veel mensen in Sikkim en Oost-Nepal is de top heilig. Uit respect stoppen expedities traditioneel een paar meter onder de echte top. Die laatste meters worden gezien als een plek die je met rust laat. Dat geeft de berg een andere sfeer dan de meer “sportieve” Everest en K2.

De omgeving is een stuk rustiger dan de Everestregio. Geen druk basiskamp met rijen tenten, maar afgelegen dorpen en paden waar je soms uren niemand tegenkomt. Dat is prachtig als je van stilte houdt, maar het betekent ook dat hulp verder weg is als er iets misgaat. Je moet dus net wat zelfstandiger en beter voorbereid op pad.

Trekken rond Kangchenjunga in Nepal

Vanuit Nepal kun je een lange trekking doen naar de noordelijke en zuidelijke basiskampen van Kangchenjunga. Je vliegt dan bijvoorbeeld van Kathmandu naar Bhadrapur of Biratnagar, reist via steden als Birtamod en Taplejung naar het startpunt en loopt vervolgens een rondtocht van drie tot vier weken.

Je overnacht deels in eenvoudige lodges, deels in tenten, afhankelijk van de gekozen route. Dorpen als Ghunsa en Yamphudin zijn bekende stops. De paden zijn minder ontwikkeld dan in de Everestregio, dus reken op langere dagen en soms wat ruigere stukken. Juist daardoor voelt de trekking avontuurlijker en minder “gepolijst”.

Een valkuil is hier om te weinig bufferdagen in te plannen. Binnenlandse vluchten naar Bhadrapur kunnen uitvallen door mist of regen, en aardverschuivingen kunnen wegen blokkeren. Zorg dat je aan het begin en einde van je reis minimaal één extra dag in Kathmandu of Birtamod hebt, zeker als je een internationale vlucht moet halen.

Kangchenjunga vanuit India: Sikkim

Aan Indiase kant kun je Kangchenjunga goed zien vanuit Sikkim. Plaatsen als Pelling, Gangtok en Yuksom hebben uitzichtpunten waar je bij helder weer het hele massief ziet liggen. Bekende trekkings zijn de Goecha La-trekking vanuit Yuksom en kortere routes rond Dzongri.

De Goecha La-trekking duurt meestal 7 tot 10 dagen en brengt je naar uitzichtpunten met frontaal zicht op Kangchenjunga. Je slaapt in tenten of eenvoudige hutten en loopt veel hoogtemeters per dag. Het weer kan hier snel omslaan, vooral in het voor- en najaar. Een goede regenjas en warme laagjes zijn geen luxe, maar basisuitrusting.

Praktisch voorbeeld: combineer een paar dagen in Gangtok (voor kloosters als Rumtek en Enchey) met een trekking vanuit Yuksom. Zo heb je zowel cultuur als bergen in één reis, zonder dat je direct drie weken hoeft te trekken zoals aan de Nepalese kant.

Hoogte, risico’s en respect voor de bergen

Wat Everest, K2 en Kangchenjunga met elkaar gemeen hebben, is de extreme hoogte. Boven de 8.000 meter spreken klimmers over de “dodenzone”, waar je lichaam zich niet meer aanpast en langzaam afbreekt. Jij komt daar als gewone wandelaar waarschijnlijk niet, maar ook op 4.000 tot 5.500 meter merk je de ijle lucht goed.

Hoogteziekte is iets om serieus te nemen. Hoofdpijn, misselijkheid, slapeloosheid en een gevoel alsof je hoofd vol watten zit, zijn signalen dat je te snel stijgt. De belangrijkste regel: stijg langzaam en luister naar je lichaam. In de Everestregio zie je daarom standaard acclimatisatiedagen in Namche Bazaar en Dingboche. Sla je die over, dan is de kans op klachten veel groter.

Omgaan met hoogte in de praktijk

Een praktisch voorbeeld: tijdens de trekking naar Everest Base Camp willen veel mensen in twee dagen van Lukla naar Namche Bazaar lopen, omdat ze zich fit voelen. Diezelfde mensen liggen ’s nachts vaak met knallende koppijn in bed. Wandelaars die er drie dagen over doen en een extra nacht in Monjo of Jorsalle plannen, hebben meestal een veel relaxtere tocht.

Hetzelfde geldt in Pakistan en Sikkim. Bij een trekking naar Concordia in het Karakoram is het verleidelijk om lange dagen te maken om sneller bij de K2 te zijn. Beter is om je schema ruim te plannen en je tempo aan te passen aan de langzaamste in de groep. In Sikkim, op de Goecha La-trekking, is het slim om een extra nacht rond Dzongri in te plannen om te wennen aan de hoogte.

• Stijg boven de 3.000 meter niet meer dan 300 tot 500 hoogtemeters per dag.
• Plan om de paar dagen een “rustdag” met alleen een korte acclimatisatiewandeling.
• Bij ernstige klachten (hevige hoofdpijn, verwardheid, kortademigheid in rust): altijd afdalen.

Vergeet ook je verzekering niet. In Nepal worden helikopterevacuaties vanuit plekken als Lukla, Namche of Gorak Shep niet standaard vergoed. Controleer of jouw polis redding per helikopter dekt tot de maximale hoogte waar je gaat lopen. Voor Pakistan en India geldt hetzelfde, zeker als je naar afgelegen gebieden als de Baltorogletsjer of de hogere delen van Sikkim gaat.

Beste reisperiodes rond Everest, K2 en Kangchenjunga

De drie hoogste bergen liggen in gebieden met grote seizoensverschillen. Het is dus niet het hele jaar door slim om er te gaan wandelen. De juiste periode kiezen scheelt een hoop stress, modder en gemiste uitzichten.

Nepal: Everest en Kangchenjunga

Voor de Everestregio en de Nepalese kant van Kangchenjunga zijn er grofweg twee goede seizoenen:

• Voorjaar (maart tot en met mei): milde temperaturen, bloeiende rododendrons rond plekken als Tengboche en Ghunsa, soms wat meer bewolking in de middag.
• Najaar (oktober en november): vaak het helderste zicht, koelere nachten maar stabiel weer, ideaal voor foto’s van de Everest bij Kala Patthar of Kangchenjunga bij de noordelijke base camp-route.

In de zomermaanden (juni tot en met september) heb je in Nepal te maken met de moesson. Paden worden modderig, er zijn meer bloedzuigers in lagere delen rond Lukla en Taplejung en het zicht is vaak matig. In de winter (december tot en met februari) kan het prachtig helder zijn, maar erg koud. Sommige hoge passen, zoals de Cho La tussen Gokyo en Everest Base Camp, zijn dan vaak gesloten of lastig begaanbaar.

Voor trekkings rond Kangchenjunga geldt ongeveer hetzelfde patroon. Het najaar is meestal het populairst vanwege het stabiele weer. In het voorjaar is het groener en kleurrijker, maar kun je meer last hebben van wolken die in de middag om de toppen blijven hangen.

Pakistan: K2 en het Karakoram

Voor de K2 en de Baltorogletsjer in Pakistan is het seizoen korter. De meeste trekkings en expedities vinden plaats tussen eind juni en eind augustus. Daarvoor is het vaak nog te koud en ligt er te veel sneeuw op de gletsjers, daarna neemt het risico op slecht weer en gesloten passen weer toe.

Een trekking naar Concordia met uitzicht op de K2 plan je idealiter in juli. Dan zijn de meeste routes open en zijn de dagen lang. Houd er wel rekening mee dat het in lagere delen, zoals rond Skardu en Askole, behoorlijk warm kan zijn, terwijl je hogerop over sneeuwvelden loopt. Laagjeskleding is hier echt onmisbaar: denk aan een dun shirt voor in het dal, een fleece voor de avond en een warme jas voor bij Concordia.

Als je minder tijd hebt, kun je in juni of september kiezen voor kortere wandelingen rond Skardu, zoals naar Satpara Lake of de omgeving van Deosai National Park. Je ziet dan niet de K2 zelf, maar wel de ruige bergen van het Karakoram zonder dat je midden in het drukkere hoogseizoen zit.

Hoe je deze bergen in je reis kunt passen

Je hoeft geen expeditie van twee maanden te plannen om iets van deze drie giganten mee te krijgen. Met een slimme route kun je ze combineren met andere hoogtepunten in de regio, zoals steden, kloosters en rustigere berggebieden. De kunst is om je ambities af te stemmen op je tijd en conditie.

Concrete reisschema’s

Een paar voorbeelden die in de praktijk goed werken:

• Nepal: Everestregio in 2 tot 3 weken – Vlieg op Kathmandu, blijf 2 tot 3 dagen voor bezienswaardigheden als Durbar Square en Boudhanath, vlieg naar Lukla en doe een 10- tot 14-daagse trekking richting Everest Base Camp of korter tot Tengboche of Dingboche. Sluit af met een relaxdag in Kathmandu of Bhaktapur.
• Nepal: oostelijk Nepal en Kangchenjunga – Vlieg op Kathmandu, reis door naar Bhadrapur, maak een 2- tot 3-weekse trekking rond Kangchenjunga en eindig met een paar rustige dagen in Ilam tussen de theeplantages.
• India: Sikkim en Kangchenjunga-uitzichten – Vlieg op Bagdogra, reis naar Gangtok of Pelling, maak van daaruit dagtochten naar uitzichtpunten en doe een 7- tot 10-daagse Goecha La-trekking vanuit Yuksom.
• Pakistan: Karakoram en K2 – Start in Islamabad, vlieg naar Skardu, trek 2 tot 3 weken naar Concordia en eventueel K2 Base Camp, en plan daarna nog een paar dagen uitrusten rond Skardu of in Deosai National Park.

Wees eerlijk naar jezelf over je tijd. Een serieuze trekking rond Everest of Kangchenjunga kost je al snel drie weken inclusief reizen. Heb je maar twee weken, kies dan liever voor een kortere route, zoals alleen tot Tengboche in de Everestregio of een kortere trekking in Sikkim. Of ga voor een panoramische vlucht langs de Everest en combineer die met een paar dagen Pokhara, waar je rustig kunt bijkomen aan het Phewa-meer.

Praktische voorbereiding voor je reis

Een goede voorbereiding maakt het verschil tussen afzien en genieten. Denk aan:

• Conditie opbouwen: begin 2 tot 3 maanden van tevoren met regelmatig wandelen of hardlopen, liefst met hoogteverschil als dat kan.
• Uitrusting testen: loop je schoenen in tijdens dagwandelingen in Nederland of België, test je rugzak met gewicht en zorg dat je slaapzak warm genoeg is voor nachten rond het vriespunt.
• Documenten en vergunningen: in Nepal heb je vaak een TIMS-kaart en lokale permits nodig (bijvoorbeeld voor Sagarmatha National Park), in Pakistan werk je meestal via een organisatie die de vergunningen regelt, en in Sikkim heb je soms aparte toegangspermits nodig.

Wat je ook kiest, deze drie bergen geven je reis iets extra’s. Zelfs als je ze alleen van een afstand ziet, voelt het bijzonder om te weten dat je naar de hoogste punten van onze planeet kijkt, ergens daarboven in de eeuwige sneeuw.

Lees verder

• hyams Beach in Australië: het witste zandstrand ter wereld
• north Sentinel: afgesloten eiland in de Andamanen
• de 25 mooiste steden ter wereld
• de 3 grootste steden ter wereld

Ben je tevreden over dit artikel?

Je feedback helpt ons onze content te verbeteren.

Ja Nee